Asi

Masallardaki o pembe bulutların, koruyucu babaların ve hiç ayrılmayan annelerin gerçek olmadığını çoktan öğrenmiştim. Her sabah annemin boşluğuyla uyanmak, babamın sigara dumanıyla sarılı odalarda nefes almak, hayata dair tüm umutlarımı birer birer söndürmüştü. Ta ki onu görene dek. İlk bakışta anladım; bu, kırık kanatlı bir melek değil, yaralarıyla savaşmış bir asiydi. Siyah saçları rüzgârda savrulan, gözleri her an patlamaya hazır bir bombayı andıran, teninde geçmişin izlerini taşıyan biri. O öpücük, masumiyetin karanlık bir yankısı gibiydi. Biliyordum, onunla birlikte olmak, güvenli bir limana değil, fırtınalı bir denize açılmak demekti. "Benden kaçarsan, seni bulurum" demişti. Ve ben, bu tehlikeli dansın ortasında, kaybolmayı seçmiştim.