Aşeka

Babacan Pesenkurdu’nun dizeleri, sabahın ilk ışıklarıyla ya da gün batımının hüzünlü tonlarıyla dökülür kâğıda; her kelime, kimi için gizli bir güzellik, kimi içinse yankı uyandıran bir ses taşır. O, adeta sözün özünde gezinen, anlamı derinlerde aramaktan çekinmeyen bir ozandır. Sözlerinde ne gösterişli bir kahramanlık ne de yapmacık bir erdem vardır; yalnızca pırıl pırıl bir samimiyet, çıplak bir gerçeklik akar satırlarından. Onu okurken insana dair sorular belirir zihinde: Aşkın sınırları nerede başlar, zamanın ötesindeki öfkeler neyi anlatır? Cümleleri, yüzeyde görünenin altında yatan, keşfedilmeyi bekleyen anlam katmanlarıyla doludur. Günümüzün hızına kapılmış dünyasında, onun naif diliyle hayatı yeniden okuruz; nefes almak artık sadece ciğerlerimizde değil, sözcüklerinin arasında, gönlümüzün derinliklerinde gerçekleşir.