Aşağıdakiler

Beyoğlu’nun eski ihtişamı solup giderken, tiyatro sahnelerinin unutulmuş yıldızları, artık bir lokantanın bodrum katında küçücük bir odaya sıkışmış. Yaşlı karı koca, geçmişin gölgesinde, anıların arasında yaşamayı sürdürüyor. Bir zamanlar alkışlarla dolup taşan günler geride kalmış; şimdi yalnızlık, repliklerin ardında gizlenen gerçek bir hayata dönüşmüş. Sahne ışıkları sönse de, onlar hâlâ oynamaya devam ediyor. Turneler, geçmişin tozlu yollarında birer hayal gibi akıp gidiyor. Peki, hayat gerçekten bir oyun mu? Romeo ve Jülyet yaşlansaydı, bu sessizlikte nasıl bir son beklerdi onları? Unutulmak kolay değil; terk edilmekse daha da zor. Ama pes etmek yok. Belki de asıl trajedi, alkışların susması değil, kimsenin artık izlemiyor olmasıdır.