Asa

Gökyüzü kimi zaman başınızın üstünde gerilmiş, soğuk bir cam gibi durur. İçinde yaşadığınız bu devasa vitrin, sizi izleyen ama görmeyen gözlerle çevrilidir. Bazen fark edilirsiniz, bazen de orada öylece dikilseniz bile kimse sizi görmez; sanki hiç var olmamışsınızdır. Oysa siz durmazsınız; nefes alır, büyür, yaşlanır ve sonunda sessizce çekip gidersiniz. Bu camın ardında, bakışlarınız, gülüşleriniz, kırgınlıklarınız, sevdalarınız ve acılarınız yavaş yavaş bedeninizin derinliklerine gömülür. Zamanla onları kaybedersiniz; bir daha asla eskisi gibi olamazsınız. Hayat, sizi içine hapsettiği bu camekânda, kendi hikâyenizi unutturana dek izler.