Arzu Profesörü

Polonyalı madencilerin arasında, kömür ocaklarının derinliklerinde çalışırken bile aklından geçen tek şey hayatta kalmaktı. Bay Barbatnik, genç ve güçlüydü; her gününü sanki babasından kalan bir mirası kazıyormuş gibi geçiriyordu. Kendine sürekli yeni bahaneler uyduruyordu: "Bu işi çocuklarım için yapıyorum," diyordu, sadece akşama kadar dayanabilmek için. Almanların baskısı altında, günlerce süren ölüm yürüyüşleri başladı. İnsanlar yollara serilirken o, "Eğer tek bir kişi kurtulacaksa, o ben olacağım," diye tekrarlıyordu. Ta ki hedefe varmanın bile bir anlamı olmadığını anlayana dek. Gece karanlığında ormana kaçtı, Alman çiftçilerin yardımıyla hayatta kaldı. Her şeyin ötesinde, bir mucizeyi bekler gibiydi: Sadece yaşamak için.