Arzu İle Kamber

Bozkırın uçsuz bucaksız enginliğinde, Arzu'nun kara gözleri bir an için ayaklarına kaydığında yanakları alev alev yanıyordu sanki. Rüzgârla salınan söğüt dallarına baktı; onlarda da kendi içindeki hüznü görür gibi oldu. Parmakları narin bir lâlenin yapraklarına değdiğinde, göğsünde bir kor parçası tutuştuğunu hissetti. Eli, istemsizce sol göğsüne gitti. "Biz kardeşiz değil mi?" diye geçirdi içinden, hemen ardından düzeltti: "Hayır, kardeş gibi büyüdük sadece..." Yüreğindeki fırtınayı bastırmaya çalışırken, kaşlarının arasında derin bir çizgi belirdi. İçinde bir ceylanın ürkek bakışları dolaşıyordu. Kalbinin sesini duymak istiyor, ama cesaret edemiyordu. Güneşin, bilmediği başka renkleri de olduğunu o an fark etti. Dudaklarında, titrek bir soluk gibi dökülen "Kamber" ismi, havada eriyip gitti. Artık Arzu, eski Arzu değildi; içine düşen bu gizemli sessizlikle bambaşka bir kıza dönüşmüştü.