Arzela

Gece, boğazıma çöken bir karabasanla sıyrıldı gitti; uyandığımda ayaklarımın ucundan süzülen yalnızlığın soğukluğu vardı sadece. Artık dönmeyecek olanların sabahına gözlerimi açtım. Suçlarım omuzlarımda bir yük gibi, zamanın acısı saç diplerimde zonkluyordu. Serçelerin cıvıltısı, araçların boğuk uğultusuna karışmış; kargalar, cırcır böceklerinin ince seslerini bastırmakla meşguldü. Sol yanımdaki sancı mı daha derin, yoksa ciğerlerimdeki ağırlık mı? Hangisi daha çok yoruyor, ayırt edemiyordum. Oysa asıl acıtan, beni terk eden masallarımın boşluğuydu. Onlar olmadan nasıl soluk alacaktım, bilmiyordum.