Arkası Yarın Mektuplar 3

Gece yarısından sonra başlayan o tanıdık ses, hâlâ zihninde yankılanır: "Tatlıcııı!" Sabahın altısına kadar durmadan çalışan elleri, dedesinden öğrendiği gibi her seferinde kusursuz bir lezzet ortaya çıkarırdı. Bursa’nın o meşhur tatlısını onun gibi yapabilen yoktu; deneyenler bile aynı tadı tutturamazdı. Ne var ki bu ustalık, ne babasının ne de kendisinin hayatını kolaylaştırmıştı. Dört çocuk, okul masrafları, bayram harçlıkları derken cebinde beş kuruş kalmazdı. İşler yolundaysa rakı, kötüyse şarap eşliğinde geçerdi akşamları; ama bu, onun tek zaafı değildi. Küçük bir tezgâhta başladığı tatlıcılık, koskoca bir holding kadar disiplin isterdi. Kadınlara düşkünlüğü ise en az işi kadar tutkuluydu. Hayat bazen ansızın önünüze koca bir kaya ya da buz dağı çıkarır. Tatlıcı Can’ın rotası da bu çarpışmayla paramparça oldu. Peki, kimdi bu adam? Belki biraz siz, belki biraz ben... Ama o vardı, yaşadı. Her gün.