Arkadaşım Pasta Panda

Başını omzuna yasladığımda, gözyaşlarımın akmasını bekleme artık. O baş çoktan kopmuş, bedeninden uzaklaşmıştı zaten. Ruhun bedeni terk etmesi gibi, usulca ama vakur bir şekilde. "Gitme, kal," diye yalvaramam. Git... Bu baş, bu acıyı da atlatacak belki. Ama yüreğim için aynı şeyi söyleyemem. Canan Tan’ın *Arkadaşım Pasta Panda* kitabı, kaybın sessizliğinde büyüyen bir yüreğin hikâyesini anlatıyor. Küçük bir çocuğun gözünden, ayrılığın ağırlığı ve sevginin izleriyle dolu bir yolculuk. Acının dili olmadan konuşması, bazen en derin sözlerden daha anlamlıdır. Kırık bir oyuncağın, unutulmuş bir kokunun ya da yarım kalan bir gülümsemenin peşinde, kaybın izlerini sürüyoruz. Peki, geride kalanlar nasıl yeniden toparlanır? Sevgi, bazen en kırılgan anlarda bile umudu yeşertir. Bu öyküde, küçük bir pandanın pastaları gibi, hayat da tatlı ve acı anlarla dolu. Ama en önemlisi, hiçbir şeyin sonsuza dek kaybolmadığını hatırlatıyor.