Arkadaşım Kartal

Aliş, köyüne bir yıl kadar önce konuk olan kartalı her gün gözlemliyordu. Onun kanatlarının rüzgârla dans edişine, dağların tepelerinde adeta bir kral gibi süzülüşüne hayran kalmıştı. Diğer kuşların ulaşamadığı yüksekliklerde, gökyüzünü sahiplenircesine uçarken bile duruşu öyle asildi ki, Aliş’in yüreği heyecanla çarpardı. Yere doğru süzüldüğünde, gölgesi bile toprağa düşen bir güç simgesi gibiydi. Onu görmeden geçen bir gün, Aliş’e eksik gelirdi artık. Sanki kartal, yalnızca göklerde değil, Aliş’in düşüncelerinde de taht kurmuştu.