Arızalı Kalpler

Dışarı adımını attığında, yıllardır içine hapsolduğu dört duvarın yükü bir anda omuzlarından kalkıverdi sanki. Özgürlük, beklediğinden de yalın, beklediğinden de derin bir şeydi. Her rastladığı insanın sözüne kulak vermek, dünyanın nabzını tutmak istedi; konuşmak, anlamak, paylaşmak... İnsanlarla sohbetler, sanki uzun bir suskunluktan sonra açılan bir musluk gibi akıp gitti. Ama sonbahar, güllerin solduğu mevsimdi. Sevdiğini kaybetmek, duvar saatinin durması gibiydi: Görkemli görünüşüyle yerinde duruyor, ama zamanı işaret etmeyi unutmuştu. Tıkırtısı kulağına çalındıkça, hafıza seni kandırıyor, sanki hâlâ çalışıyormuş gibi hissettiriyordu. Oysa artık hiçbir anlamı yoktu; sadece bir anı olarak, hayatının bir köşesinde asılı kalmıştı. Sokakta fısıldanan her dert, perdeye ya da sahneye taşınmak isteniyordu. Ne var ki, yüzyıllardır aynı sözler, aynı küfürler tekrarlanıp duruyordu. Yeni bir şey söylemek.