Aristo’nun Rüyası

Aristo, çevresine baktığında gördüğü her şeyin korkuyla örülü olduğunu fark eder. Kimi zaman bu korkular, insanın sırtına giydiği süslü bir pelerin gibi görünür; kimi zaman ise yıpranmış, iç karartıcı bir örtü. Bazıları için korku, sığınılan bir liman gibidir; bazıları içinse her şeyi yerle bir eden bir fırtınanın habercisi. Peki ya korkaklık? Vicdanı susturan, insanı kendi gölgesinden kaçmaya zorlayan o sessiz düşmana ne demeli? Unutulmuş bir gerçek vardır: Demir nasıl ateşte şekillenirse, insan da utançla yoğrulur. O utanç ki, hâlâ duyabilenler için dayanılmaz bir huzursuzluk kaynağıdır. Aristo’nun Rüyası, yazma arzusuyla yanıp tutuşan, zihnindeki kurguyla gerçeklik arasında sıkışıp kalan bir adamın hikâyesini anlatıyor. Kendi benliğiyle süregelen savaşında, "Yaşamayı bile bilmiyorum," diye haykıran Aristo’nun acısı, sayfalar arasında adeta can buluyor. Onunla birlikte, hepimiz kendi iç sesimizle.