Ares’in Çağı

Deniz kenarındaki ahşap evde, ay ışığı dalgaların üzerinde dans ederken Çağ, Ares’in suskunluğuna anlam veremiyordu. "Her şey düzeldiğinde hemen dönerim," diye fisıldasa da, karşısındaki adamın sessizliği içini kemiriyordu. Ares, kollarını gevşetip geri çekildiğinde, Çağ yatakta doğrulup arkasına döndü. Adam, sırtını dönmüş, dizlerine dayadığı dirsekleriyle düşüncelere dalmıştı. "Neden konuşmuyorsun?" diye sordu Çağ, sesi titreyerek. Ares derin bir iç çekti. Onun geri dönmesini elbette istiyordu, ama bu döngü ne kadar sürebilirdi? Bir gün, umutla beklerken, Çağ’ın sıkılıp gitmeyeceğinin garantisi var mıydı? Ayağa kalkıp şortunu giydi, sonra birden dönerek, "Artık buraya gelme," dedi. Çağ şaşkınlıkla irkildi. "Ne demek istiyorsun?" diye mırıldanırken, Ares’in sesi yükseldi: "Kaç kez gelebilirsin ki? Bir, iki... Sonra sıkılır, vazgeçersin. O zaman ne olacak?" Çağ’ın gözleri doldu, nefesi daraldı. Başını.