Ardından Bakmadan / Anadolu Hikayeleri 4

Babası, yıllardır zihninden silinmeyen o sözlerle baş başa kalmıştı yeniden: "Arkanı dönmeden, kimseye aldırış etmeden, geride kalanları umursamadan gitmek..." Bu cümleler, yüreğine çöken ağırlığı her seferinde daha da derinleştiriyordu. Şimdi, geçmişin izleri daha net belirginleşiyordu belleğinde. O ses, kulaklarında yankılanırken, yaşadıklarını tek tek anımsamaya başlamıştı. Avuçlarına doldurduğu toprak, her şeyi yerli yerine oturtuyordu sanki. Bir elinde evladı, diğerinde cebindeki rengârenk taş, gözleri ise o taşın anlattığı hikâyelerde kaybolup gidiyordu. "Arkanı dönmeden, kimseye aldırış etmeden, geride kalanları umursamadan gitmek..." Bu sözler, taşın sesiydi artık. Ve babası, o sesin peşinden sürükleniyordu.