Ardından

Kapılar ardına kadar açıldığında, geride bıraktığımız her şey bir toz bulutu gibi yüzümüze çarpıyor. Unutulmuş anılar, zehir zemberek sözler, soluk alıp verişimizi bile boğan kırmızı bir sisin içinde kayboluyor. *Ardından*, geçmişin gölgesinde nefes almaya çalışanların hikâyesi; sade ama derin, sessiz ama gürültülü. Her satır, içimizdeki o yarım kalmış cümleleri tamamlamak için fısıldıyor. Seksen sayfalık bir yolculukta, kaybettiklerimizin peşinden sürükleniyoruz – hem de hiç durmadan.