Aramak

İki yolcu, Lala ile Sencer, bilinmeze doğru yola düşer. Gidecekleri yer belli değildir; kader onları nereye sürüklerse orasıdır varacakları menzil. Gündüzleri yollarda ilerler, geceleri rastladıkları hanlarda konaklarlar. Yanlarında taşıdıkları resim, yolculuklarının tek sebebidir. Bu resimdeki yüz kimindir? Acaba hâlâ hayatta mıdır? Sorularını her karşılaştıkları kişiye yöneltir, cevap ararlar. Sadık Yalsızuçanlar’ın öyküleri, gönül dünyasının derinliklerine uzanan bir yolculuğa davet eder. İrfan pınarından süzülen bu hikâyeler, hakikat arayışının izlerini sürer. Her bir öykü, vicdanın, imanın ve Hakk’a adanmışlığın sesini duyurur. İnsanın içindeki iman kalesini sağlamlaştıran, hayatın anlamını yeniden düşündüren bu satırlar, yolumuzu aydınlatan kandiller misali parlar. Gönül yolcularına, hayatın ötesine uzanan bir harita sunar.