Aralık

Evlerin arka bahçelerinde, susuz çeşmelerin yanı başında büyüyen bir şey var. Adı konmamış, kimsenin fark etmediği. Balkonlardan savrulan yapraklar gibi, eksik kalan yanları dolduruyor sessizce. Çocukların koşuşturduğu sokaklarda kadınlar var; ellerinde solgun çiçekler, içlerinde büyümeyen umutlar. Onlar da tıpkı o adı bilinmeyen şey gibi: gövdelerine kazınmış eski harflerle yalnızlık taşıyorlar. Acı, sahiplenilmiş bir sır gibi duruyor içlerinde. Tanınmamayı tercih eden, kaygısız, ama bir o kadar da derin. Gelişiyor, büyüyor; göğsü öne çıkıyor, adım adım ilerliyor. Ne tam bir çiçek ne de bir ağaç. Sadece harflerle yazılmış, unutulmuş bir hikâye. Ve o hikâye, susuz çeşmelerin yanında, kelimelerin gölgesinde bekliyor.