Araf – Anahtar 3

Araf, artık onun krallığıydı; her bir ruh, parmaklarında oynattığı birer kukla gibi. Kırılacak, un ufak olacaklardı – umursamadan. Cehennemin kapıları aralandığında, her şey altüst oldu. Kayıplar, vedalar, değişen dengeler... Mara, Araf’a düştüğünde Alastor’a hem cehennemin tahtını hem de sonsuzluğu armağan etmiş, bu da onları birbirinden sonsuza dek ayırmıştı. Ta ki Alastor’u yeniden karşısında bulana kadar. Ama karşısındaki şeytan, eskisi değildi. Her şey yeniden karıştı; dostlar düşman, düşmanlar dost oldu. Gizemlerle dolu yeni yollar açılırken, Alastor bu sırların tam ortasındaydı. Mara, bu labirenti çözebilecek miydi? Yoksa o da sırların büyüsüne kapılıp, şeytani bir oyunun parçası mı olacaktı? "Şeytanlar yalan söyler, evet. Peki ya melekler? Onlar ne kadar dürüsttü gerçekten?