Aradım Yaz Dediniz

İlk karşılaşmamızın üzerinden yıllar geçti, ama hâlâ o anı düşündükçe içimde bir şeyler sızlıyor. Belki de o gün, okul bahçesindeki paslı demirlerin arasına sıkışmış, son nefesini veren kedinin başında durmamızın bir anlamı yoktu. Belki sadece bir bahaneydi; ikimiz de korkak, ikimiz de dokunmaya cesaret edememiştik. Birbirimize bakarken, aslında kendi çaresizliğimizi gördük: O kedinin can çekişmesi gibi, ileride biz de birbirimizi öylece bırakacaktık. Belki aşk dediğimiz de sadece bir yanılsamaydı, kolayca savrulup giden bir duygu. Belki de o gün, farkında olmadan, kendi sonumuzu seyrediyorduk.