ApTal Siyasi

Şehir, her köşesinde yeniden boy gösteren afişlerle dolmuştu. Gülümseyen yüzler, cilalı sözler, halkın gözüne sokulan sahte kahramanlıklar... Bu "büyük insanlar" dedikleri, aslında kimsenin umurunda olmayan, kendi reklamını yapmaktan öteye geçemeyen figüranlardı. Ama artık suskun kalmak yoktu. Romanın kahramanları, seslerini duyurmanın vakti geldiğine inanıyordu. Bir zamanlar Zola’nın madencileriyle isyan eden Etienne, Dostoyevski’nin suçunu itiraf eden Raskolnikov’u, Camus’nün kayıtsız Meursault’sunu hatırlatır gibiydiler. Abdullah, asansöre adım atar atmaz yüksek sesle "Merhaba!" diye bağırdı. Kimse tepki vermeyince, bu kez daha alçak bir sesle, üç gün önce öğrendiği Azerbaycan aksanıyla "Salam" dedi. Turistlerin gülüşmeleri arasında, kendine has bir oyun kurmuştu bile. Herkesin dilinden anlamak, belki de en büyük isyandı.