Apaçık

Ferhat Çiftçi’nin *Apaçık*’ı, modern hayatın gürültüsünde kaybolan ruhun sesini duyuruyor. Şehir ışıklarının altında solan anlamları, tabelalarda yazmayan cennetleri, tutuk bir dilin ardında saklanan duaları sorguluyor. Neonların soğuk parıltısı karşısında içimizdeki ışığı yakmamızı fısıldıyor; bedenin korkusuna rağmen, fecrin ilk ışıklarına tutunmamız gerektiğini hatırlatıyor. Karanlık sokaklarda ürperen ellerimizle, gökyüzünden uzanan ilahi kolların bizi sardığını görmemizi istiyor. Kırık cümlelerle, eksik kalan sözlerle, varlığımızın tamamını kuşatan bir çağrı bu: Unutulanı hatırla, görmeyen gözlerini aç, çünkü vakit daralıyor.