Anti Depresan & 40 Draje

Modern ofislerin soğuk ışıkları altında, klavyelerin tıkırtısı eşliğinde birer dişliye dönüşüyor muyuz? Monitörlerin parıltısı yüzlerimizi aydınlatırken, yan masadaki insanın adını bile unutuyoruz artık. Çay makinesinin uğultusu, eskiden çaycının gülümseyen sesini bastırdı; temizlik görevlisinin adıysa bir sır gibi koridorlarda kaybolup gidiyor. Profesyonellik maskesi ardında duygularımızı saklamak, makinelerle yarışırken insanlığımızı yitirmek pahasına mı? Yapay zekâ insan gibi düşünmeye çalışırken, bizler robot gibi davranmayı seçiyoruz. Oysa kahkaha atmak, şakalaşmak, birbirimize dokunmak en doğal ihtiyacımız değil mi? Belki de bu soğuk gidişata dur demenin zamanı gelmiştir – gülerek, paylaşarak, yeniden insan olmanın yollarını aramakla.