Ansızın Hayat

Şehir, gürültüyle inliyor; sirenler, marşlar ve ayak sesleri birbirine karışıyor. Bir şeyleri değiştirmek için yürüyoruz, ama nereye gittiğimizi bilmeden. Korku, herkesin yüzünde donup kalmış; kepenkler inik, sokaklar boş. Cebimizde bildiriler, üstümüzde toz toprak, öfkemiz asfalta vuruyor gölgesini. Saat kulesindeki o gölgeler, siyah gözlüklerinin ardında bizi izliyor. Kim dost, kim düşman; parkta uyuyakalan mı, camları silen kadın mı, köşedeki gazeteci mi? Yağmur yağıyorsa eğer, bizimle birlikte ağlıyor demektir gökyüzü. Sen de oradasın işte, kalabalığın içinde. Gözlerin masmavi, ama içlerinde ne umut var ne de gülüş. Yalnızca öfke, yalnızca hüzün. Seni hiç gülerken görmedim; hep dik, hep gergin. Bu, bizim hikâyemiz. Yaralı çocuklar gibi, kurtarılacak bir dünyanın peşinde sürükleniyoruz. Kim daha çok öfkelenirse, o kadar haklıdır sanki.