Annemin Son Dört Günü

Diyarbakır’a giden otobüsün kalkmasına yarım saat kala gişeye yaklaştığında, bilet görevlisinin sorusu onu şaşırtır: "Kaç kişi?" "Sadece ben," diye yanıtlar. Kızın yüzündeki garip bakış, sanki bir şeyleri anlamaya çalışır gibi uzar. Bu basit diyalog, yolculuğun sadece bir başlangıcıdır. Tek başına atıldığı bu yol, annesinin son günlerine uzanan bir hatırlama serüvenine dönüşecektir. Kısa ama yoğun bir anlatıyla örülü bu roman, bir kızın annesiyle geçirdiği son dört günü, geriye dönüşlerle, sessizliklerle ve iç hesaplaşmalarla aktarıyor. Sıradan bir otobüs yolculuğu, zamanla bir iç yolculuğa evrilirken, geçmişin gölgeleri ve bugünün gerçekleri arasında gidip gelen bir bellek akışıyla karşılaşırız. Her cümle, hem bir vedanın hem de yeniden buluşmanın izlerini taşır.