Annemin Düşleri

İstanbul’un sesleri, kokuları ve karmaşası iç içe geçmiş bir düş gibi akıyor satırlardan. Sanki bir vapurun güvertesinde durmuş, Boğaz’ın serin rüzgârına kapılmışsın; bir yanda martıların çığlıkları, öte yanda Haydarpaşa’nın hüzünlü demir sesleri. Şehir, bazen bir şiir dizesi, bazen de çözülemeyen bir denklem gibi karşına çıkıyor. Simitlerin susamları, Marmara’nın dalgaları, Beyoğlu’nun kalabalığı… Hepsi bir anı, hepsi bir hikâye. Muhammet Yalçın Azizoğlu, bu kısa ama derinlikli yapıtında İstanbul’u bir duygu yumağına dönüştürüyor. Sanki şehir değil, sen varsın; uzakta olsan bile her an o sokaklarda yürüyor, o vapurlara biniyorsun. Yabancı bir yolcu gibi değil, şehrin ta kendisi olarak. Ve arka planda, geçmişin izleri, martıların kanat sesleriyle birlikte uçuşuyor. Her satır, bir anıyı yeniden yaşatıyor; hem tanıdık hem de gizemli.