Anneme Söz Verdim

Mehmet, yılın çoğunu kış gibi geçiren, dört mevsimin yalnızca dört ayına sıkıştığı bir kasabada büyüyen, durgun suya benzeyen hayatından usanmış bir çocuktu. Gözleri hep ufkun ötesindeydi; deniz, onun için ulaşılmazlığın değil, sonsuzluğun simgesiydi. O sonsuzluk da İstanbul’da saklıydı: Fırsatların, imkânların, hayallerin sınırsızca aktığı o dev şehirde. Annesine verdiği söz, bir gün oraya gidip herkesin imkânsız gördüğünü başaracağına dairydi. Ama biliyordu ki, bu yolculukta kaybedecek çok şeyi olacaktı. Çocukluğunu, belki de masumiyetini geride bırakmak pahasına. Henüz küçük yaşta anlamıştı: Büyümek, bazen en değerli şeyleri feda etmek demekti.