Anneme Mektuplar

Cengiz Dağcı'nın kaleminden çıkan *Anneme Mektuplar*, yıllar boyu içine gömdüğü duyguları kâğıda döktüğü samimi bir itiraf gibi. Yazar, bu sayfalarda annesine yazdığı mektuplarla değil, kendi yüreğinin derinliklerine uzanıyor. Sevgi, özlem, acı ve umut; hepsi, sanki biriktirilmiş anılar gibi satırlara dökülüyor. Regina'nın, Saf'ın ve diğer karakterlerin ardında kimler var? Dağcı'nın kendi sesi mi, yoksa yıllarca taşıdığı insanların yansımaları mı? Bu sorunun cevabı, kitabı okudukça kendiliğinden beliriyor. Yazarın deyimiyle, "kendi ruhundan çıkarıp okura sunduğu" bu hikâye, sadece bir anlatı değil, bir yaşamın izlerini sürmek gibi.