Anneme Küstüm

Annesini yedi yaşındayken kaybeden bir çocuk, kardeşleriyle birlikte bırakıldıkları bu dünyada nasıl da savrulup durur. Gecenin bir yarısı sönen ışık gibi, hayatları da bir anda karanlığa gömülür. Zerrin beş, Cevriye henüz iki yaşındadır; üçü de ne tam anlamıyla büyüyebilir ne de kaybettikleri sıcaklığı unutabilir. Her sabah güneş doğarken, her menekşe açtığında, her yıldız kaydığında eksikliğini hissettikleri o kadın aranır durur. Bazen gülüşerek, bazen buruk bir tebessümle, kimi zaman da hüzünle hatırlanır anneleri. Küsmek mi? Hayır, asla öyle bir şey olmaz. Sadece biraz nazlanır, biraz şımartırlar onu içlerinde. Sabah küsüp akşam barışır, en güzel gülüşlerini ona saklarlar. Çünkü o, ne kadar uzakta olursa olsun, hep yanlarındadır.