Annem’den Sonra

Hayat birdenbire anlamsızlaştığında, geriye sadece sessizlik ve yarım kalmış sözler kalır. Acının soğukluğu tenine işlerken, aslında ne kadar yalnız olduğunu fark edersin. Güçlü görünmek zorunda olmak, gözyaşlarını içine akıtır; fırtınalar dinse bile, yangın sönmez. Toprağın altında yatan sevgili, bir daha dokunamayacağın ellerin hasretiyle kavrulur yürek. "Bekle" demek isterken, mevsimler geçer; bahar gelse bile, artık senin için açacak gül kalmaz. Rüzgâr, kaybın acısını her zerrene taşıdığında, tek istediğin o toprağa sarılmak, ayaklarının dibinde eriyip gitmektir. Ama yangın sönmez, yağmur bile söndüremez içindeki ateşi. Yalnızlık, terk edilmiş bir ev gibi sarar etrafını; ne haykırışlar yetişir, ne de gözyaşları. Sadece susarsın, çünkü artık hiçbir şeyin anlamı yoktur.