Annemden Sonra

Anne gittiğinde evin içi boşalır, sanki tüm renkler solup gider. O sıcaklık, o tanıdık koku, her şey bir anda yok olur. Sevgiyle örülü o görünmez kalkan da kaybolur peşinden. Geriye kalan, sadece anıların gölgesidir. Anne duasının yokluğuysa, en derin yaradır; çünkü o dua, tüm eksiklikleri örten bir sihirdi. Sessizlik, her şeyin anasıdır. Kavgaları, gürültüleri, hatta en keskin çığlıkları bile kendi içinde doğurur, sonra hepsini yutar. Anne gidince dallarım kurudu, ruhumdan şiirler döküldü. Ama her kopan parça, yerini yeni filizlere bıraktı. Duvarlarımda asılı fotoğraflar, geçmişin izlerini taşıyor; gülümseyen yüzler, söylenmemiş sözler... Her bakışta yeni bir hikâye çıkıyor ortaya. Yaralarım gizli, izlerim derin. Adım atsam bir el uzanıyor yüzüme, düşsem de kalkıyorum yeniden. Çünkü annemden sonra ayakta kalmak, bir başına dik durmak gerekiyor.