Annem Öpünce

Annemin sözleri, yıllardır kabuk bağlamış bir acıyı ansızın deşecekti. O anın sıcaklığında, sanki sıradan bir lafmış gibi dudaklarından döküldü cümle: *"Sen içerdeyken yerini Kawa aldı."* Parmağı, yanı başımda duran yeğenime uzandı. Gözlerindeki yaşlar, yılların yükünü taşıyan ellerindeki titremeyle birleşti. Küçük çocuk, masum bir merakla *"Artık herkes bana Tercüman Amca diyor,"* dedi. Gülümsedim, ama yüreğimdeki düğüm çözülmedi. On yıl öncesinin o kanlı günü, nisan rüzgârıyla birlikte yeniden gözlerimin önüne serildi. Annemin kamburu, aksayan adımları, göğsüne dayanan bıçak... Ve o çığlık. Görüş salonunun havası bir anda ağırlaştı, masamızın üzerinde yeniden kan ve bağırsak kokusu dolaştı.