Annem

Bodrum, annesinin bitkin bedeni gibi bitap düşmüş bir kasaba artık. Geceler, sabahlara sızıp giderken sokaklar çöplerle, pis kokularla dolup taşmış sanki. Pencerenin altından yükselen kavgalar, kulakları sağır eden müzik sesleri, kapı zilini çalan ve kaçan çocuklar... Her şey huzursuz, her şey tedirgin. Turizmin hoyratlığı, düzensizliği, umursamazlığı ortalığı sarmış olsa da, burası yine de bizim. Sevdalarımız burada yeşerdi, anılarımız burada birikti. Hayat, Bodrum’la anne sevgisi arasında şekillendi benim için. Bu iki sevgiye duyduğum bağlılık, beni yazmaya itti. Onları anlatmak için kalemi elime aldım; siz ister sevgi deyin, ister vefa, ister minnet.