Annedili

Emine Sevgi Özdamar’ın *Annedili*, yurdundan ve sözcüklerinden uzak düşen bir ruhun, anımsadıkça parçalanan, parçalandıkça yeniden kurulan hikâyesini anlatıyor. Dört öykü, birbirine yaslanarak, birbirinden kaçarak aynı acıyı ve aşkı taşıyor: dilin sıcaklığına duyulan özlem, evin gölgesinde büyüyen yalnızlık. Yazar, kendi yaşamından süzülen bu satırlarda, yasakların gölgesindeki grevleri, kanlı gömlekleri, kuru ekmekleri öyle bir dille aktarıyor ki, sanki o anı yaşamış gibi hissediyorsunuz. Sözcükler kimi zaman kaba, kimi zaman incelikli, kimi zaman da mahcup bir gülümsemeyle dökülüyor sayfalardan. Sevgi, ölüm ve geçicilik arasında gidip gelen bu metinler, çok katmanlı bir okuma vaat ediyor; her cümlede başka bir ses, her satırda başka bir yüz beliriyor. Özdamar, Türkçenin sınırlarını zorlarken, insanın içindeki o bitmeyen yolculuğu da gözler önüne seriyor.