Anne Mavisi

Ceren Candemir, bir sabah ansızın gelen kanser haberiyle sarsıldığında, hayatı bir daha eskisi gibi olmayacaktı. Annesinin gözlerindeki o çaresiz bakış, içindeki fırtınaları harekete geçirmişti. "Yazmak zor," demişti bir yerlerde, "her satırda buz gibi duvarlara toslamak gibi." Yine de kalemi elinden bırakmadı. Çünkü bu hikâyenin sadece kendi acısı olmadığını biliyordu; annesinin, sayısız insanın mücadelesine küçük de olsa bir ses vermek istiyordu. *Anne Mavisi*, bir kızın annesine tutunma çabasının, umutsuzluğa karşı direnişin ve sessiz bir babanın fedakârlığının öyküsü. O an geldiğinde, gözlerindeki o derin maviye bakakaldı: "Senin yanında olmalıyım, seni bırakamam." Ve kararını verdi; artık o, annesinin dalı olacaktı. Sımsıkı sarılacaktı, ne olursa olsun. Bu, bir hastalıkla savaşın değil, sevginin, bağlılığın ve dayanışmanın hikâyesi.