Anne Lütfen!

Nevbahar’ın hikâyesi, pek çok şeyin kesiştiği bir yol ayrımında başlıyor. Kimine göre aşkın izlerini sürdüğü bir yolculuk, kimine göreyse kaybolmuş benliğini aradığı bir keşif. Ama aslında her şey, annenin gölgesinde şekilleniyor. Çünkü anne, kimi için sımsıcak bir kucak, kimi içinse içini kemiren bir suskunluktur. Sevmek ya da sevmemek gibi bir seçenek yoktur; o, hayatın ta kendisidir. Bazen "Anne, lütfen beni anla," diye fısıldarsın, bazen "Anne, lütfen bırak gideyim," diye bağırırsın. Herkesin annesiyle bir hesabı vardır; bu hesap sevgiyle, öfkeyle, hasretle doludur. Tüten Yolukar’ın bu ilk romanı, annenin varlığıyla yokluğunun arasında savrulan bir hayatın hikâyesini anlatıyor. Her satırda, annenin izini süren, ondan kaçan, ona sığınan bir ruhun sesi duyuluyor. Belki de tüm hikâyeler, annenin verdiği ilk nefesle başlar.