Anne Beni Bekleme

Çocukluğunun en canlı hatırası, o sarı saçlı, al yanaklı kızdı. Her şeye meraklı, dur durak bilmeyen bir afacan. Ağaç dallarına tırmanmaktan, kuytu köşelerde saklambaç oynamaktan usanmazdı. Onun yanında hep suskun kalır, çekingen bakışlarla izlerdim. Zamanla aramıza mesafe girdi; o genç bir kıza dönüşürken, ben delikanlı olmuştum. Günlük telaşlar içinde kaybolan o eski günlerin izleri, bir akşam vakti kapısının önünde durup bana bakışıyla yeniden canlandı. Uzun saçları artık kumraldı, sürmeli gözleri hâlâ o eski büyüyü taşıyordu. Cepheye gideceğimi bilmiyor muydu, yoksa bilerek mi öyle bakmıştı? İçimi kemiren bu soru, yıllar geçse de cevapsız kaldı.