Anna

Resim yaparken zamanın nasıl geçtiğini unutmuştu. Her seferinde aynı umutla başlıyor, her seferinde aynı hayal kırıklığıyla bitiyordu. Tuvaldeki yüzler, gözler, gölgeler... Hiçbiri Anna’yı anlatmaya yetmiyordu. Fırçası elinde ağırlaşmış, renkler solmuştu sanki. Karşısındaki boş tuval, sessizce fısıldıyordu: "Yine olmadı." Oysa Anna’nın gülüşü, bakışları, duruşu zihninde capcanlıydı. Ama elleri bir türlü aktaramıyordu onu kâğıda. Bu kez de başarısızlıkla mı sonuçlanacaktı denemesi? Yoksa sonunda tuval, Anna’yı gerçekten taşıyabilecek miydi?