Anlayana Sivrisinek Saz

Uçsuz bucaksız ovaların ortasında, insanın koskoca evrende bir toz zerresi kadar bile yer tutmadığını düşündüren o sessiz huzursuzluk hiç peşimi bırakmaz. Dağların gölgesinde uzanan tüneller, üzerime kapanacakmış gibi gelir; köprülerin üstünden geçerken, tekerlerin altından kayıp boşluğa yuvarlanacağım korkusu siner içime. Bu anlarda insanın acizliği, çaresizliği tüm çıplaklığıyla ortaya çıkar. Hele tünel girişlerinde, gökyüzünün altında ne kadar güçsüz ve önemsiz olduğumu hissetmemek elde değil. Sanki her an, "Yukarıdakinin sizi yerin dibine geçirmeyeceğinden emin misiniz?" diye soran bir ses yankılanır kulaklarımda. Bu duygu, insanın varoluşundaki kırılganlığı, sonsuzluğun karşısında küçücük kalan benliğini hatırlatır durur.