Anlamsızlığa Tutunmak

Zamanın durduğu o an, ikisi de farkında olmadan gözlerini araladıklarında, kendilerini tuhaf bir manzarayla karşı karşıya buldular. Uzun bir masanın etrafında, giyinik ama ruhsuz bir çocuk topluluğu oturuyordu. Alaz ve yanındaki barmen, bu küçük yüzlere yabancıydı. Çocukların donuk bakışları, solgun tenleri ve hareketsiz duruşları, adeta bir ölüm sessizliğini çağrıştırıyordu. Masanın en ucunda oturan bir çocuk, başını kaldırıp onları süzdü. Gözlerinde ne iris ne de göz bebeği vardı; sadece bembeyaz, boş bir boşluk. Aniden yükselen çığlıklar arasında, ortam bir anda zifiri karanlığa gömüldü. Sanki hiçbir şey gerçek değildi, ama her şey fazlasıyla ürkütücüydü.