Anlamım

Kim olduğumu bilmeden, farkında olmadan yaşasaydım keşke. Müziğin bir nakaratı gibi, elveda anlarında dökülen suya dönüşseydim. Ne gereği vardı bu kadar derine dalmanın, her şeyi anlamlandırma çabasının? Geceleri uyanmak yerine uyumak için uyusaydım, yıldızsız karanlıkları sırf tadabilmek için aralasaydım. Bir çift gözün esiri olmanın, aynaların yalanına inanmanın ne lüzumu vardı? Hayata bu kadar kanmasaydım, "geldik gidiyoruz" gibi basmakalıp sözler hiç aklımdan geçmeseydi. Düşen yapraklar gibi rüzgâra bırakmak varken, neden bu kadar ciddiye aldım her şeyi? Güneşin doğuşuna sırf inadına tanıklık etmediğim bir hayat, ne kadar da hafif olurdu. Ölümün gölgesinde yürümek yerine, belki de hiç fark etmeden geçip giderdim. Kendimi bu kadar yormaya ne gerek vardı?