Ankebut

Hayat ona dar gelmişti; her nefes alışta dikişleri patlayacakmış gibi hissediyordu. Sanki bedenine giydirilmiş bir giysiydi yaşam, ne üzerine uydurulabilirdi ne de sökülüp yeniden dikilebilirdi. Kollarını kaldırsa, omuzları yırtılacak; adım atsa, paçaları sökülecekti. Ütülenip dolaba kaldırılacak vakit yoktu artık. Çırılçıplak kalmak vardı sadece; soğukta titreyen, kimsenin elinden tutmayacağı, düşüp öldüğünde bile ıslak bir bezle silinmeyecek bir beden. İntihar etse, hayat bunu bir meydan okuma olarak algılayacak, rövanşı almak için bekleyecekti. Oysa o, sadece bu daracık elbiseden kurtulmak istiyordu.