Ankara İstiklâl mahkemesi zabıtları, 1926

Osmanlı’nın son demlerinde yaşanan çöküş, yalnızca dış düşmanların değil, içerdeki ihanetlerin de ürünüydü. Savaşın kaybedilmesinde parmağı olanlar, hesap vermeden sıvışıp giderken, başkent işgal altında inliyordu. Ümmet, bölünmenin tohumlarıyla birbirine düşürülmüş, devlet çaresizliğe terk edilmişti. Halife’ye kurtuluş vaat edenler, aldıkları destekle verdikleri sözleri unutup iktidar hırsına kapıldılar. Kendi diktalarını kurmak uğruna yeminlerini çiğnediler, namussuzluğu meşru gördüler. İşte İstiklâl Mahkemeleri, bu karanlık dönemin en çıplak yüzüydü. Bağımsızlık mücadelesinin kutsal amacı uğruna kurulan bu yapılar, kısa sürede zulmün aracına dönüştü. Adalet yerine korku salan, ihaneti cezalandırmak yerine muhalif sesleri susturan bir mekanizma haline geldiler. Tarihin tozlu sayfalarında unutulmaya terk edilen bu zabıtlar, bir dönemin acımasız gerçeklerini gün yüzüne çıkarıyor.