Anka

Eski bir konağın gölgesinde, taşlarına sığınmış bir adamın tuhaf yalnızlığını görür gibi olursunuz bu dizelerde. Duvarlar, yılların yükünü taşırken, insan da kendi varoluşunun ağırlığıyla baş başa kalır. Hayat, bir girdap gibi döner durur; kimileri sonsuzluğa uzanmak isterken, kimileri de son sözünü söyleyemeden kaybolup gider. Aziz Kaplan’ın *Anka*sı, bu sessiz çığlıkları, unutulmuş anları ve insanın kendi içine dönük yolculuğunu anlatıyor. Kırık dökük anılar, taşların arasında birikmiş gibi, her satırda yeni bir iz bırakıyor. Kimi zaman gülümseten, kimi zaman düşündüren bu kısa ama yoğun metin, yaşamın kırılganlığını ve insanın garip hallerini ustaca yansıtıyor.