Anka 5. Kitap

Mavi gözlerin ağırlığı omuzlarımda, bir kurşun gibi saplanmış. Onun için ölümü göze alıyorum şimdi – belki bir gün anlar. Kalbime sapladığı o kurşunun aslında beni paramparça ettiğini, içimi ateşe verip kül ettiğini, sonra o küllerden yeni bir ben yarattığını fark eder mi? Artık anlıyorum onun sevdikleri uğruna verdiği savaşı; çünkü ben de daha doğmamış bir çocuğu seviyorum. Sadakatini de kavrıyorum şimdi – sadakat, birine adanmak demekmiş. Ben de onu görmek istemeyen bir kadına adandım. Bir daha hiçbir ele dokunmayacağıma yemin ettim. Ülkesi için canını verebileceğini de anlıyorum; çünkü ilk kez birine ait hissediyorum kendimi. Şimdi ben de bir ülke için canımı vermeye gidiyorum. Sabrını da öğrendim; bilinmezliğe doğru yürürken elimde sadece umut var. O mavi gözleri ve birlikte yaratacağımız bebeği yeniden görme umuduyla adım atıyorum. Ne kadar sürerse sürsün, bir gün mutlaka döneceğim.