Anda Sırlanmış Hayat

Bazen öyle bir an gelir ki, koşuşturmanın içinde bile durup soluklanır insan. Belki kaldırım kenarında açmış bir karahindibanın sarı başı göz kırpar, belki komşunun penceresinden süzülen reyhan kokusu yorgunluğu unutturur. Düşünceler birbirine karışırken bir serçenin cıvıltısı, geçmişin hüznünü yumuşatır; odaya süzülen altın ışık, duvarları büyülü bir masala çevirir. Geleceğin kaygıları sararken içini, bir ağacın rüzgârla dansı endişeleri savurur. İçindeki öfke kabarırken ansızın bir bebek kahkahası, her şeyi susturur. O an, her şey durur. Karahindibanın neşesi, reyhanın kokusu, ağacın huzuru... Bilinmez bir tanışıklık hissiyle dolar içi. Zaman genişler, sesler büyür, sözler anlam kazanır. Sanki o ânın içinde sonsuzluk saklıdır. Ve bir ses fısıldar: "Ey kul, ben her daim seninleydim. Peki sen, kiminleydin?" O bir an, tüm hayatı içinde saklayan sırlı bir kapıdır.