Anais Çok Kızgın

Annesinin mutfaktan yükselen sesi duyuldu: "Anais, sofraya buyur, yemek hazır!" Küçük kız, yatağında sıkıca sarıldığı oyuncağına daha da sıkı sarılarak karşılık verdi: "Hayır! Aç değilim, gelmiyorum!" Kapı açıldığında içeri giren annesine öfkeli bir bakış fırlattı. "Defol odamdan! Seni bir daha görmek bile istemiyorum!" Anais, taşınmanın ardından yaşadığı hayal kırıklıklarıyla boğuşan, içindeki fırtınayı durduramayan bir çocuktu. Yeni bir şehre, yeni bir okula alışmaya çalışırken, arkadaşlarından ayrılmanın acısı her gün biraz daha büyüyordu. Ancak zamanla, içindeki bu volkanın lavlarını nasıl dindireceğini, öfkesini nasıl kontrol altına alacağını keşfedecekti. Küçük adımlarla, büyük bir değişim başlıyordu.