Amsterdam Hikayeleri

Nescio, hayatın akışına karışan bir yazardı; gündelik işlerin, aile sorumluluklarının arasında kalemini eline alıp, içinden geçenleri kâğıda dökmekten başka bir derdi yokmuş gibi yazdı. Ne bir edebiyatçı havası vardı ne de büyük laflar. Sadece anlatmak istediği küçük, ama içten şeyler: gençliğin o kırılgan heyecanı, hayallerin peşinde koşarken düşülen tuhaf haller, Amsterdam’ın sisli kanallarında kaybolan umutlar. Bavink gibi deliliğe yakın bir coşkuyla ya da ötekiler gibi uslanmış bir akla teslim olmadan, kendi yolunu çizenlerin hikâyeleriydi bunlar. Bazen bir yürüyüş, bazen bir sohbet, bazen de hiçbir yere varmayan bir özlem... Nescio, önemsiz sandıklarımızın aslında ne kadar derin olduğunu gösteren, sessiz ama etkileyici bir sesti. Onun dünyasında her şey sade, her şey gerçekti; ne abartı ne de yapmacık bir duygu. Sadece hayat, olduğu gibi.