Ammar

Gece yarısının sessizliği, sokakları sarmalamıştı. Her köşe, her gölge, sanki yeni bir güne hazırlanır gibi dinginliğini koruyordu. Derin bir nefes alındığında, havaya sinmiş gül kokusu bedenin her zerresine yayılıyor, zihni sakinleştiriyordu. Ortalıkta ne bir gürültü ne de telaş vardı; her şey, kendi doğal akışında ilerliyordu. Bu an, insanı içine çekiyor, geçmişin izlerini silip atıyordu. Sanki zaman durmuş, yalnızca bu huzur anı var olmuştu.