Amerikan Mektupları / Düşünen Adam Aranızda

Çamlıca'nın toprak yollarında ilerlerken, bir yokuşun başında duran iri yarı bir adam dikkatimizi çekti. Elindeki kazmayla yolun ortasındaki kayayı parçalıyordu. İlk bakışta sıradan bir işçi sanabilirdiniz onu; siyah sakalları, dinç duruşu ve içten gülümsemesiyle çevresine huzur veren bir insandı. Yanındaki arkadaşım merakla sordu: "Yalnız mı çalışıyorsun?" Adam, kazmasını yere dayayıp derin, anlamlı gözleriyle bizi süzdü. Sesi titrerken bile gururluydu: "Arabacıyım ben, şu karşıdaki kulübede oturuyorum. Ama bu yolu Allah rızası için açıyorum." Şaşkınlığımız gözlerinden okunuyordu. Duraksamadan devam etti, sesi duygularla dolmuştu: "Babam Çanakkale'de şehit düştü, ona helva pişiremedim. Oğlumu Kurtuluş Savaşı'nda kaybettim, Mevlit okutamadım. Günahlarına gönderecek bir şeyim yok artık. Bu hayrı yapmak benim borcum." Sonra hiçbir şey söylemeden kazmasını alıp işine döndü. "Allah" diye mırıldanarak kayaları.