Amel Defteri

Okumak, eski bir gelenekte olduğu gibi, aslında bir uzlaşma çağrısıdır; barışın okunu fırlatmaktır. Sayfalar arasında yol alan kişi, içindeki ve dışındaki karmaşayı anlamlandırma çabasına girişir. Acıların, sevinçlerin, çatışmaların ardındaki nedenleri çözmeye çalışır. Belki de huzura ulaşma umuduyla, okların gösterdiği yöne doğru ilerler ya da sonsuz bir mücadeleye hazırlanır; savaş ve barış için oklarını yeniden dizer. Yazmak ise bir anlamda günah işlemektir, çünkü kusursuz insan yoktur. Yazgı, yazık, yazıklanmak gibi sözcükler de bu kökten türemiştir. Yine de unutmamak gerekir: söz uçup gider, yazı kalır. Okuduklarını özümsemek, onları daha ileri taşımak, hatta katkıda bulunmak yazmanın özünde yatar. İnsanın kendi iradesiyle tuttuğu amel defterleri de böylece, satır satır dolup taşar.